Κριτική: Michael

Πριν περίπου μια δεκαετία, ο παραγωγός Graham King (που είχε ξαναδοκιμάσει τις δυνάμεις του στο είδος λίγα χρόνια νωρίτερα με το Jersey Boys του Eastwood) έδωσε εντολή στον Bryan Singer (και Dexter Fletcher βεβαίως βεβαίως) να “αναστήσει” τον Freddie Mercury, με το Bohemian Rhapsody να σημειώνει τεράστια επιτυχία, οδηγώντας σε μια έκρηξη κινηματογραφικών μουσικών βιογραφιών, σχεδόν καμία εκ των οποίων όμως δεν κατάφερε να ξεχωρίσει. Έχοντας βρει τη συνταγή, μόλις ένα χρόνο αργότερα εξασφάλισε τα δικαιώματα για τη παραγωγή μιας ταινίας για τη ζωή του «βασιλιά της ποπ» αλλά και εξαιρετικά αμφιλεγόμενης περσόνας, Michael Jackson. Η ταινία καθυστέρησε λίγο αλλά επιτέλους έφτασε στις οθόνες μας. Για να δούμε τί είδαμε…

The Wild Robot [Το Ατίθασο Ρομπότ] review

Ίσως φταίει και το 4 που έχει μπει (απ)αισίως ως αρχικό ψηφίο της ηλικίας μου, αλλά η απόλαυση που μου προσέφεραν κάποτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων, τα τελευταία χρόνια έχει ατονήσει. Όχι βέβαια και τελείως αναίτια, μια και τα μεγάλα studios βρίσκονται εδώ και αρκετά χρόνια σε μια φάση… μία μέσα-πέντε έξω. Για να βρω τη τελευταία “μεγάλη” ταινία της Walt Disney Animation Studios και Pixar πρέπει να πάω πίσω 7 χρόνια στα Coco και Zootopia ενώ και τα underdogs Aardman, Cartoon Saloon και Laika μοιάζουν να βρίσκονται σε περίοδο αγρανάπαυσης.

Τελείως υποκειμενικά, την DreamWorks Animation δεν την συμπεριέλαβα ποτέ στους “μεγάλους” του χώρου, μιας και παρότι εξίσου παραγωγική με τους ανταγωνιστές της, στα 26 χρόνια ιστορίας της, δυσκολεύομαι να βρω πάνω από 3-4 πραγματικά εξαιρετικές ταινίες, ενώ δεν πρόκειται ποτέ να της συγχωρέσω τα δύο χειρότερα animated features που έχω δει ποτέ μου, τα Shark Tale και Megamind.

Γι’ αυτό ακριβώς εξεπλάγην κι εγώ με την ενστικτώδη αντίδρασή μου να βάλω τη νέα της ταινία, The Wild Robot στη λίστα μου με τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της σεζόν, σχεδόν από τη πρώτη ματιά. Και δεν είχα άδικο… περίπου.

Les Traducteurs (The Translators [Οι Μεταφραστές] review

Οχτώ χρόνια μετά το… χαριτωμένο ντεμπούτο του με το Populaire, ο Régis Roinsard επιστρέφει και βουτάει στα βαθιά με κάτι τελείως διαφορετικό, το θρίλερ μυστηρίου Les Traducteurs.

Le Grand Bain [Κολύμπα ή Αλλιώς Βυθίσου] review

Βιάστηκε να χαρακτηριστεί ως η feelgood ταινία του φετινού καλοκαιριού… κάθε καλοκαίρι άλλωστε χρειάζεται και από μια τέτοια. Δεν μπορείς και να τους κατηγορήσεις, μιας και το Le Grand Bain φέρνει στη μεγάλη οθόνη μιας ιδιαιτέρως χαριτωμένη αληθινή ιστορία, έχοντας στις τάξεις του εκλεκτούς ηθοποιούς και συντελεστές, ενώ και το trailer ήταν αρκούντως διασκεδαστικό. Ποιος να φανταζόταν πως τίποτα απ’ αυτά δεν αξιοποιήθηκε σωστά…

Manbiki Kazoku (Shoplifters) [Κλέφτες Καταστημάτων] review

Η κριτική επιτυχία μιας ταινίας του Hirokazu Kore-eda δεν αποτελεί έκπληξη για κανέναν, το αντίθετο μάλλον, μιας και κάθε του δημιουργία, με ελάχιστες εξαιρέσεις λατρεύεται από κοινό και κριτικούς. Για πρώτη φορά στη καριέρα του όμως, καταφέρνει να ανέβει στη κορυφή του κινηματογραφικού Ολύμπου και να κατακτήσει το Χρυσό Φοίνικα. Είναι όντως το Shoplifters κάτι τόσο ξεχωριστό; Για να δούμε…

Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

A Cure for Wellness [Αντίδοτο στην Ευεξία] review

Allied [Σύμμαχοι] review

Robert Zemeckis v4.3. Η καριέρα του διάσημου σκηνοθέτη μέσα στα χρόνια πέρασε από τρία ιδιαίτερα ξεχωριστά στάδια, εκείνο της κωμικής περιπέτειας (Back to the Future, Romancing the Stone), εκείνο των Οσκαρικών -ή έστω wannabe- επικών ταινιών (Forrest Gump, Cast Away), εκείνο των motion captured animations (The Polar Express, Beowulf) και τώρα βρισκόμαστε αισίως στο 4^ο, το πιο…ελεύθερου θέματος αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του δραματικού. Μετά λοιπόν τα Flight και The Walk, μας παρουσιάζει το Allied.

We Bought a Zoo [Ο Ζωολογικός μας Κήπος] review

Μπορεί πριν μια δεκαετία να έγινε…Almost Famous με τον Vanilla Sky του, όμως τα τελευταία χρόνια η καριέρα του Cameron Crowe σίγουρα δεν είναι και στα καλύτερά της. Έξι χρόνια πέρασαν από το αδιάφορο Elizabethtown και η νέα του ταινία μοιάζει να μη προσπαθεί καν να επανακτήσει τα κεκτημένα, λιμνάζοντας στα στάσιμα νερά μιας οικογενειακής κομεντί. Ή μήπως όχι…

Få Meg På, For Faen (Turn Me On, Dammit!) [Άναψέ Με] review

Εφηβικές ορμόνες….μπλινγκ, μπλινγκ, μπλινγκ! Άλλοι τα ζείτε τώρα και οι υπόλοιποι σίγουρα θυμάστε τις στιγμές που οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο και δεν…κρατιόσασταν! Το θέμα έχει απασχολήσει το κινηματογράφο, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό, ουκ ολίγες φορές, όμως σχεδόν πάντα από την οπτική του αγοριού. Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ταινία για τις…ξαναμμένες στιγμές ενός κοριτσιού;

Review: Mirror Mirror [Καθρέφτη, Καθρεφτάκι Μου]

…who is the fairest of them all? Το Mirror Mirror είναι μόλις η πρώτη από τις τρεις συνολικά ταινίες που βρέθηκαν στη παραγωγή σχεδόν ταυτόχρονα, βασισμένες στο γνωστό παραμύθι της Χιονάτης. Η έκδοση του Tarsem Singh είναι η πιο…παραμυθένια, αυτή που έμοιαζε πιο κοντινή με τη πρωτότυπη ιστορία των αδερφών Grimm, τουλάχιστον στο ύφος. Για να δούμε τι ψάρια κατάφερε να πιάσει ο Ινδός δημιουργός και αν επιτέλους κάνει τη μεγάλη επιτυχία που κυνηγάει εδώ και χρόνια.

Une Vie Meilleure (A Better Life) [Μια Καλύτερη Ζωή] review

Με τις γνώσεις μου περί γαλλικού σινεμά να μην είναι και το φόρτε μου, πρέπει να παραδεχτώ ότι σχεδόν μοναδικό θέλγητρο που με έκανε να δω τη ταινία ήταν ο εξαιρετικά ταλαντούχος ζεν πρεμιέ Guillaume Canet, χωρίς ουσιαστικά να ξέρω τίποτα παραπάνω γι αυτή. Ευτυχώς η επιλογή μου ήταν κάτι παραπάνω από επιτυχημένη…

Intouchables [Αθικτοι] review

Η σαρωτική πορεία του The Artist, άφησε έξω από το χορό των βραβείων μια άλλη Γαλλική ταινία, που σίγουρα της άξιζε πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα. Το Intouchables κυκλοφόρησε και στη χώρα μας και είναι από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να βάλω το χέρι μου στη φωτιά και να το προτείνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό στον οποιονδήποτε.

Transit review

Το Transit σηματοδοτεί την επιστροφή του Jim Caviezel στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες, σε πρωταγωνιστικό ρόλο από την εποχή του The Passion of the Christ, με μια μικρή παρένθεση του Unknown το 2006. Οχτώ ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει και ο γνωστός ηθοποιός ακόμα προσπαθεί να πετάξει από πάνω του, τη «κατάρα» των καλλιτεχνών που έχουν υποδυθεί τον Ιησού, γυρίζοντας αρκετές ταινίες, χωρίς όμως καμία να έχει ιδιαίτερη επιτυχία, και κάποιες από αυτές να πηγαίνουν κατευθείαν στα ράφια των βίντεο κλάμπς. Είναι αλήθεια ότι και η προβολή του Transit στις μεγάλες οθόνες της χώρας, μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση μιας και σχεδόν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου, δε προβλήθηκε στους κινηματογράφους. Για να δούμε αν αξίζει το κόπο να ξαναδούμε τον Jim στη μεγάλη οθόνη…

The Grey review

Δε μ’ αρέσει να βλέπω τον Liam Neeson ως action star. Κάποιες μικρές συμμετοχές σε ταινίες δράσης, όπως το Batman Begins, προδίδουν μια ποιότητα, αλλά η επίμονή του τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ενοχλητική, παρότι τα καταφέρνει εξαιρετικά και σε αυτό το τομέα. Το The Grey ήταν σε αυτή τη κατηγορία «κρίσης μέσης ηλικίας» του ηθοποιού που προσπαθεί να προλάβει να κάνει ότι δεν έκανε μέχρι τώρα στη καριέρα του, και δε μου είχε προκαλέσει καμία περιέργεια για να τη δω. Όμως οι κριτικές που ήρθαν ήταν άκρως ενθαρρυντικές και είπα να του δώσω μία ευκαιρία. Την άξιζε;

The Rum Diary [Μεθυσμένο Ημερολόγιο]review

Δύσκολο να πεις αν η καριέρα του Johnny Depp βρίσκεται στο ζενίθ της ή έχει ήδη ξεκινήσει την αργή αλλά σταθερή κάθοδο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του βλέπουν τη πορεία του να έχει βαλτώσει επικίνδυνα ανάμεσα σε Tim Burton και Jack Sparrow. Το The Rum Diary, μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου μυθιστοριογράφου Hunter S. Thompson, συγγραφέα και του Fear and Loathing in Las Vegas, που είχε εκτινάξει τη καριέρα του ηθοποιού το 1998, θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό νέο βήμα που θα του έδινε μια νέα ώθηση. Δυστυχώς, όμως, ατύχησε…

Extremely Loud and Incredibly Close [Εξαιρετικά Δυνατά & Απίστευτα Κοντά] review

Κάθε νέα ταινία του Stephen Daldry είναι πάντα ένα σημαντικό κινηματογραφικό γεγονός και συνήθως καταδικασμένη να πρωταγωνιστήσει και να βραβευτεί πλειστάκις. Το Extremely Loud & Incredibly Close, εκτός των άλλων, είχε και ένα ακόμα σημαντικό πλεονέκτημα, ένα πανέμορφο trailer που μας υποσχόταν πολλά, υπερβολικά πολλά, τα οποία δυστυχώς δε καταφέρνει να υλοποιήσει. Η ταινία σχεδόν κατακρεουργήθηκε κριτικά όμως προς μεγάλη έκπληξη όλων, βρέθηκε στη λίστα με τις υποψήφιες για Όσκαρ, καλύτερες ταινίες. Τις άξιζε όμως;

The Artist review

Με την έλλειψη νέων ιδεών που πλήττει το Hollywood τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια, μία από τις διεξόδους που έχουν βρει τα μεγάλα κεφάλια είναι η επιστροφή στα 80s, 70s ή και 60s όμως κανείς δε τόλμησε να πάει πολύυυ πιο πίσω, στη δεκαετία του ‘20. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν νοσταλγοί της (κινηματογραφικής) εποχής, αν και (σχεδόν;) κανείς από μας δε την έζησε, όμως κανείς δε τόλμησε να γυρίσει μια ταινία ασπρόμαυρη, βωβή και ταυτόχρονα αναπαριστώντας πλήρως την εποχή. Μέχρι που ο γάλλος Michel Hazanavicius μας παρουσίασε το The Artist…

The Girl with the Dragon Tattoo U.S. [Το Κορίτσι με το Τατουάζ] review

Η διαδικασία του να δεις και να γράψεις κριτική για ένα remake μια τόσο πρόσφατης, αλλά ταυτόχρονα και διάσημης ταινίας, είναι από τις πιο άχαρες και άβολες επαγγελματικές καταστάσεις. Δε ξέρεις σε ποιους πρέπει να απευθυνθείς, δε ξέρεις αν θα πρέπει να αναλωθείς σε μια αυτονόητη σύγκριση ή αν θα πρέπει να φερθείς σαν να βλέπεις και γράφεις για κάτι πρωτότυπο. Το The Girl with the Dragon Tattoo ανήκει ακριβώς σε αυτή τη κατηγορία. Όλοι, σχεδόν, γνωρίζουν την Σουηδική έκδοση αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι την έχουν δει.

Moneyball review

Έξι χρόνια μετά το εξαιρετικό Capote, ο Bennett Miller επιστρέφει με το Moneyball, μια ταινία για το baseball, που πέρασε από πολλά κύματα μέχρι να καταφέρει να βρεθεί στη μεγάλη οθόνη. Μια ταινία για το baseball; Χμμ, πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να είναι στο ελληνικό κοινό;