Crooked House [Δέκα Υποπτοι για Φόνο] review

Allied [Σύμμαχοι] review

Robert Zemeckis v4.3. Η καριέρα του διάσημου σκηνοθέτη μέσα στα χρόνια πέρασε από τρία ιδιαίτερα ξεχωριστά στάδια, εκείνο της κωμικής περιπέτειας (Back to the Future, Romancing the Stone), εκείνο των Οσκαρικών -ή έστω wannabe- επικών ταινιών (Forrest Gump, Cast Away), εκείνο των motion captured animations (The Polar Express, Beowulf) και τώρα βρισκόμαστε αισίως στο 4^ο, το πιο…ελεύθερου θέματος αλλά πάντα μέσα στα πλαίσια του δραματικού. Μετά λοιπόν τα Flight και The Walk, μας παρουσιάζει το Allied.

Få Meg På, For Faen (Turn Me On, Dammit!) [Άναψέ Με] review

Εφηβικές ορμόνες….μπλινγκ, μπλινγκ, μπλινγκ! Άλλοι τα ζείτε τώρα και οι υπόλοιποι σίγουρα θυμάστε τις στιγμές που οι ορμόνες χτυπούσαν κόκκινο και δεν…κρατιόσασταν! Το θέμα έχει απασχολήσει το κινηματογράφο, αμερικάνικο και ευρωπαϊκό, ουκ ολίγες φορές, όμως σχεδόν πάντα από την οπτική του αγοριού. Αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ταινία για τις…ξαναμμένες στιγμές ενός κοριτσιού;

The Hunger Games [Αγώνες Πείνας] review

The Hunger Games, ένας τίτλος που…θέλουμε, δε θέλουμε θα μας συνοδεύει κινηματογραφικά για την επόμενη περίπου πενταετία. Δε προσπάθησαν καν να κρυφτούν οι παραγωγοί, και η ταινία χαρακτηρίστηκε από τα σπάργανα, αντικαταστάτης του Twilight που σε λίγους μήνες μας αποχαιρετά (και πολύ άργησε). Με τέτοιες δηλώσεις, οι προσδοκίες μας ήταν κοντά στο μηδέν και απλά ελπίζαμε να είναι απλά λίγο καλύτερο από την saga…ο θεός να τη κάνει, που μας ταλαιπώρησε τη τελευταία πενταετία. Για να δούμε αν αξίζει τη προσοχή του γενικού κοινού ή καλύτερα θα ήταν να τη δει μόνο η έφηβη ανιψιά σας…

The Rum Diary [Μεθυσμένο Ημερολόγιο]review

Δύσκολο να πεις αν η καριέρα του Johnny Depp βρίσκεται στο ζενίθ της ή έχει ήδη ξεκινήσει την αργή αλλά σταθερή κάθοδο. Η αλήθεια όμως είναι ότι ακόμα και οι πιο ένθερμοι οπαδοί του βλέπουν τη πορεία του να έχει βαλτώσει επικίνδυνα ανάμεσα σε Tim Burton και Jack Sparrow. Το The Rum Diary, μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου μυθιστοριογράφου Hunter S. Thompson, συγγραφέα και του Fear and Loathing in Las Vegas, που είχε εκτινάξει τη καριέρα του ηθοποιού το 1998, θα μπορούσε να ήταν το ιδανικό νέο βήμα που θα του έδινε μια νέα ώθηση. Δυστυχώς, όμως, ατύχησε…

The Artist review

Με την έλλειψη νέων ιδεών που πλήττει το Hollywood τα τελευταία τουλάχιστον δέκα χρόνια, μία από τις διεξόδους που έχουν βρει τα μεγάλα κεφάλια είναι η επιστροφή στα 80s, 70s ή και 60s όμως κανείς δε τόλμησε να πάει πολύυυ πιο πίσω, στη δεκαετία του ‘20. Μπορεί πολλοί να δηλώνουν νοσταλγοί της (κινηματογραφικής) εποχής, αν και (σχεδόν;) κανείς από μας δε την έζησε, όμως κανείς δε τόλμησε να γυρίσει μια ταινία ασπρόμαυρη, βωβή και ταυτόχρονα αναπαριστώντας πλήρως την εποχή. Μέχρι που ο γάλλος Michel Hazanavicius μας παρουσίασε το The Artist…

The Muppets review

Ως πιτσιρίκι, το όλο θέαμα των μαριονέτων δε με συγκινούσε ιδιαίτερα, μάλλον με τρόμαζαν λίγο, «εκτιμώντας» το Muppet Show κάπως αργά και όταν είχαν αρχίσει να σβήνουν ως «μόδα» και κατ’ επέκταση σταμάτησαν και να προβάλλονται. Με άλλα λόγια, το Muppet Show δε πρόλαβε να ενσωματωθεί απόλυτα στις παιδικές αναμνήσεις μου και η ανακοίνωση, πριν μερικά χρόνια, της μεγάλης επιστροφής τους στη μεγάλη οθόνη μου προκάλεσε ένα περίεργο μούδιασμα, και μάλλον όχι ιδιαίτερα αισιόδοξο για το τελικό αποτέλεσμα. Ενάμιση μήνα μετά τη παγκόσμια πρεμιέρα του, το The Muppets, προβλήθηκε και στην Ελλάδα και χάρη στη πρεμιέρα της Feelgood, είχαμε την ευκαιρία να τη δούμε λίγο νωρίτερα. Προς δυσάρεστη μου έκπληξη, στη πρεμιέρα θα προβαλλόταν η μεταγλωττισμένη έκδοση της ταινίας, μια μεταγλώττιση που αρχικά μου φάνηκε σχεδόν ιερόσυλη, όμως για καλή μου τύχη, όλα αποδείχτηκαν ανώτερα των αναμενομένων.

Perfect Sense [Η Αίσθηση του Ερωτα] review

Παρά τις αρκετά φιλότιμες προσπάθειές του με ταινίες όπως Young Adam και Hallam Foe, ο βρετανός David Mackenzie δεν έχει καταφέρει να ξεχωρίσει ανάμεσα στους ανεξάρτητους σκηνοθέτες. Η νέα του ταινία Perfect Sense, πιθανότατα θα περνούσε το ίδιο απαρατήρητη, ειδικά αν κάποιος έβλεπε μόνο την εντελώς αδιάφορη αφίσα του, όμως το ξεχωριστό πρωταγωνιστικό δίδυμο της έδωσε μια ευκαιρία που πραγματικά της αξίζει.

My Week with Marilyn [Επτά Μέρες με τη Μέριλιν] review

Πολλοί έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να αναπαραστήσουν κομμάτια ή όλη τη ζωή της θρυλικής Marilyn Monroe με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία. Εκτός των πολυτάραχων ερώτων της και του «περίεργου» θανάτου της, αυτό που ελκύει ακόμα και σήμερα είναι ότι πραγματικά δε ξέρουμε ποια ήταν η Marilyn. Ήταν μια bimbo pin-up girl, ήταν μια μαριονέτα στα χέρια του περίγυρού της, ήταν μια πανέξυπνη γυναίκα που ήξερε πώς να πλασάρεται ή μήπως λίγο απ’ όλα. Το My Week with Marilyn χωρίς να θέλει να το παίξει ντετέκτιβ, τείνει προς τη τελευταία επιλογή και έχει μια εκπληκτική Michelle Williams για να το καταφέρει.

Bridesmaids [Φιλενάδες] review

Το Hangover για γυναίκες, αυτός ήταν ο χαρακτηρισμός που διάβαζα και άκουγα από παντού για το Bridesmaids, χαρακτηρισμός που δε με προδιάθεσε ούτε μία στιγμή για να το δω. Ο λόγος που τελικά την είδα τώρα, είναι ότι ξαφνικά βλέπω τη ταινία να παίρνει βραβεία, να μπαίνει στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και τη Melissa McCarthy να κερδίζει μια θέση στη πεντάδα για το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου.

New Year's Eve review

Είμαι λάτρης των Χριστουγέννων. Παρά τα χρόνια μου, ομολογώ ότι κάθε χρόνο τα περιμένω σαν μικρό παιδί, ενώ η θέαση ταινιών όπως Home Alone, National Lampoon’s Christmas Vacation μέχρι Love Actually αποτελούν must. Το New Year’s Eve ήταν προφανές ότι δε θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες μου, όμως το θέμα του και μόνο θα μπορούσε να σώσει τη κατάσταση;

Friends with Benefits [Οχι Μόνο Φίλοι] review

Σεξ και φίλοι, σεξ χωρίς αίσθημα, σεξ χωρίς σχέση, γενικά το όλο θέμα έχει εξαντληθεί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, και περιέργως, μόνο φέτος κυκλοφόρησαν δύο ταινίες, με τη πρώτη, το No Strings Attached  με την Natalie Portman να αποτυγχάνει παταγωδώς. Το Friends with Benefits έμοιαζε σαν τον φτωχό συγγενή και μετά την αποτυχία του πρώτου, αρκετοί ήταν αυτοί που ξέχασαν τη παρουσία του. Μήπως όμως δε θα έπρεπε;

The Next Three Days [Οι Επόμενες Τρεις Μέρες] review

Το 2004, ο Paul Haggis έκανε το μεγάλο μπαμ με το Crash που, αν και δέχτηκε πολλές κριτικές, κατάφερε να σαρώσει και στα Όσκαρ. Από τότε όμως, ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν ήταν και ιδιαίτερα πολυάσχολος, τουλάχιστον στα σκηνοθετικά του καθήκοντα με μοναδική του ταινία το, μάλλον αδιάφορο λόγω θέματος, Valley of Elah το 2007. Το The Next Three Days είναι η τελευταία του ταινία με πρωταγωνιστή τον, ιδιαιτέρως αχώνευτο στο ελληνικό κοινό, Russell Crowe.

Crazy, Stupid, Love. review

Λίγο ο εκνευριστικά generic τίτλος, λίγο ο Steve Carell που τα τελευταία χρόνια έχει καταντήσει πιο αδιάφορος και από τον Will Ferrell, λίγο η βιντεοαφίσα που ουσιαστικά δε σου λέει απολύτως τίποτα, το Crazy, Stupid, Love., ήταν μια ταινία που προσπέρασα τελείως ενστικτωδώς και αν δεν είχα διαβάσει κάποιες θετικές κριτικές, πιθανότατα να μην έβλεπα ποτέ. Εγώ θα έχανα…

Henry`s Crime [Το Σχέδιο του Χένρι] review

Αν και αποτελεί, με διαφορά, έναν από τους πιο μισητούς ηθοποιούς για τους κριτικούς, ο Keanu Reeves έχει ακόμα αρκετά υψηλές μετοχές στο κοινό και ήταν αρκετά περίεργο πως το Henry’s Crime, μια ταινία που έμοιαζε αρκετά ενδιαφέρουσα από το trailer, κατέληξε σε περιορισμένη διανομή, στην Ελλάδα αλλά και στην Αμερική. Όπως αποδεικνύεται, τίποτα δεν είναι τυχαίο…

Beastly review

Καταραμένα trailers!

Υπάρχει μια, όχι πολύ λεπτή γραμμή ανάμεσα στο παραμυθάκι και στο σκοτεινό παραμύθι. Το trailer του Beastly με έκανε να πιστέψω ότι είναι ένα σκοτεινό παραμύθι, αλλά τελικά…

Water for Elephants [Νερό για Ελέφαντες] review

Από τις περιπέτειες φαντασίας και τα ζόμπι, στην Αμερική του ’30 και σε ένα ρομαντικό δράμα με φόντο τα περιοδεύοντα τσίρκο της εποχής. Υπερβολικά μεγάλη αλλαγή για τον σκηνοθέτη Francis Lawrence που μετά το Constantine και I Am Legend, μας παρουσιάζει το Water for Elephants.

From Prada to Nada review

Διαβάζοντας τον τίτλο, είχα ήδη πάρει απόφαση να μη το δω, όταν είδα το trailer η απόφαση απέκτησε και βάση. Τελικά όμως το είδα. Το From Prada to Nada δεν είναι τόσο χάλια όσο θέλει να μας υποδείξει ο απελπιστικά κακόγουστος τίτλος του, αξίζει όμως τελικά τη προσοχή μας;

Η Nora και η Mary είναι οι νεαρές κόρες ενός πολυεκατομμυριούχου επιχειρηματία. Η Mary είναι το κλασσικό κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο αλλά η Mary προσπαθεί να κάνει τη δική της καριέρα σπουδάζοντας νομική. Ξαφνικά ο πατέρας πεθαίνει και οι κόρες μαθαίνουν ότι είχε χρεοκοπήσει και τους αφήνει μόνο χρέη. Έτσι αναγκάζονται να αφήσουν τη βίλα στο Μπέβερλυ Χιλς για να μείνουν με τη θεία τους στα μεξικάνικα γκέτο του ανατολικού Λος Άντζελες. Καλομαθημένες και φοβισμένες πρέπει να ξαναπατήσουν στα πόδια τους και να πετύχουν τα, εντελώς διαφορετικά, όνειρά τους.

Αν δεν υπήρχε η ανάλογη αναφορά στους τίτλους αρχής, μάλλον κανείς δε θα καταλάβαινε ότι το From Prada to Nada είναι χαλαρά, πολύ χαλαρά βασισμένο στο κλασσικό αριστούργημα της Jane Austen “Sense and Sensibility”, έστω και αν προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι η λάτιν μεταφορά του μυθιστορήματος.

Όλοι ξέρουμε τι να περιμένουμε από αυτή τη ταινία πριν καν τη δούμε, όμως τελικά καταφέρνει κάτι λίγο διαφορετικό, δεν προσβάλει τη νοημοσύνη μας Ναι, είναι απλά μια ρομαντική κομεντί αλλά οι κακόγουστες φάρσες που συνήθως περιλαμβάνονται για να προκαλέσουν το ανόητο γέλιο έχουν αντικατασταθεί, τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό, από μια σοβαρότητα που θέλει φυσικά να σε διασκεδάσει αλλά όχι και να σε πει πανίβλακα μέσα στα μούτρα σου.

Φυσικά τα κλισέ βρίσκονται παντού, υπάρχει η σκηνή που οι κοπέλες νομίζουν ότι όλοι οι μεξικάνοι είναι εγκληματίες, υπάρχει η σκηνή που βγαίνουν ντυμένες στην τρίχα ανάμεσα στους gangstas και όλοι τις αγριοκοιτάνε και φυσικά υπάρχει και η σκηνή που τελικά καταλαβαίνουν το λάθος τους. Όμως δεν υπάρχει η στιγμή σπάει το τακούνι του μικρού παρτσακλού, πέφτει μέσα στα σκατά και όλοι γύρω της γελάνε, με το θεατή να θέλει να ουρλιάξει, grow up! Ακόμα και ερμηνευτικά, δεν υπάρχουν οι τρομερές υπερβολές, η Nora (Camilla Belle) είναι λίγο geek, η Mary (Alexa Vega) είναι ενοχλητικά κακομαθημένη, αλλά τελικά…it all makes sense.

Δύσκολα κάποιος σας να την επιλέξει αλλά αν η φίλη σας ζητήσει να τη δείτε, δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάξετε, απλά γνέψτε καταφατικά και μπορεί στη τελική να περάσετε ένα ευχάριστο δίωρο.

4,5/10

 

The Tree [Το Δέντρο που Ψιθύριζε] review

Έκανε τη πρεμιέρα του σαν ταινία λήξης του περσινού φεστιβάλ των Καννών όπου μετά το τέλος της δέχτηκε ένα 7λεπτο standing ovation. Από τότε όμως, πέρασε από πολλά φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και το Θεσσαλονίκης χωρίς να κάνει ιδιαίτερα αισθητή τη παρουσία του. Τελικά το Δέντρο της Julie Bertuccelli αξίζει τη προσοχή μας ή καλύτερα να το κόψουμε απ’ τη ρίζα…

Η Dawn ζει ευτυχισμένα με το σύζυγο της Peter και τα τέσσερα παιδιά τους στα περίχωρα μιας αγροτικής κωμόπολης στα ανατολικά της Αυστραλίας. Χωρίς καμιά προειδοποίηση, ο Peter πεθαίνει από καρδιακό. Η Dawn κλείνεται επί μήνες στον εαυτό της θρηνώντας, με τα παιδιά της να προσπαθούν να συνέλθουν και να αντιδρούν το καθένα διαφορετικά. Η 8χρονη Simone είναι πεπεισμένη ότι ο πατέρας της έχει μετενσαρκωθεί στον πανέμορφο τεράστιο φίκο που βρίσκεται δίπλα από το σπίτι τους και περνάει όλη τη μέρα της εκεί πείθοντας εν μέρει και την Dawn δίνοντάς της ένα διέξοδο από τον θρήνο. Όταν όμως οι ρίζες του δέντρου γίνονται τόσο μεγάλες που κοντεύουν να καταστρέψουν το σπίτι, το δέντρο πρέπει να κοπεί και σε συνδυασμό με έναν νέο άντρα που μπαίνει στη ζωή της Dawn, η Simone θα κάνει τα πάντα για να μην επιτρέψει να κόψουν το δέντρο της, τον πατέρα της.

Αν και τυπικά μπορεί να χαρακτηριστεί ως παιδικό δράμα, η πραγματικότητα απέχει αρκετά…αλλά ταυτόχρονα όχι και τόσο πολύ. Τα γεγονότα που συμβαίνουν στη κεντρική ιστορία είναι ιδιαίτερα περιορισμένα και δευτερεύουσες ιστορίες μπαίνουν στο πλάνο που θεωρητικά θα έπρεπε να έδιναν ένα επιπλέον βάθος αλλά ταυτόχρονα αφαιρούν και τη συγκινησιακή φόρτιση που θα έπρεπε να προκαλέσει η ταινία στο σύνολό της. Η σχέση της Simone με το δέντρο αν και σεναριακά πειστική δε καταφέρνει να μας προκαλέσει τη συγκίνηση. Είναι αλήθεια ότι δεν υπάρχουν καν οι σκηνές που θα μπορούσαν να την προκαλέσουν κάνοντας το όλο θέαμα ρηχό και αποστασιοποιεί τον θεατή.

Μπορεί σαν σύνολο να μην επιτυγχάνει το στόχο της αλλά στον τεχνικό τομέα τα καταφέρνει εξαιρετικά και μας κρατάει άνετα σε όλη τη διάρκειά της. Από την εξέλιξη της ιστορίας που εκεί που βλέπεις την ανία να έρχεται, εκεί σε ξυπνάει, μέχρι την εξαιρετική φωτογραφία, τη σκηνοθεσία και τις ερμηνείες της Charlotte Gainsbourg και κυρίως της μικρής Morgana Davies που εντυπωσιάζει ως μικρή Simone.

Το The Tree μοιάζει να πάσχει από ατολμία. Ατολμία να προκαλέσει, να δώσει λίγο βάθος στους χαρακτήρες, να συγκινήσει και τελικά να εντυπωσιάσει. Μοιάζει να ικανοποιείται από τα λίγα, και τελικά μένει σε αυτά.

5/10

 

Flipped [Πρώτη Αγάπη] review

Όταν ένας βετεράνος σκηνοθέτης βλέπει να χάνει το touch που τον έκανε διάσημο και δημιούργησε κάποιες εξαιρετικές, σχεδόν κλασσικές ταινίες, η καλύτερη λύση είναι να γυρίσει πίσω σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα. Αυτό έκανε και ο Rob Reiner, σκηνοθέτης, μεταξύ άλλων, των Stand by Me και When Harry Met Sally και γύρισε πίσω, πιο συγκεκριμένα στις αρχές της δεκαετίας του 60 για να μας διηγηθεί μια απλή και τρυφερή ιστορία.

Ο 7χρονος Bryce μετακομίζει με την οικογένειά του απέναντι από την συνομήλικη Juli. Η μικρή τρελαίνεται, μαγεύεται από τον Bryce και του γίνεται…κολιτσίδα, κάτι που φυσικά δεν αρέσει στον Bryce αφού γίνεται ο περίγελος των φίλων του. Τα χρόνια περνάνε, ο Bryce κάνει τα πάντα για να ξεφορτωθεί την Juli αλλά αυτή περιμένει το πρώτο της φιλί.. Η πλήρης απαξίωση του Bryce κάποια στιγμή την απογοητεύει και παρά τη λατρεία της, βλέπει ότι δεν είναι το τέλειο αγόρι που πίστευε. Μέχρι που οι ρόλοι αλλάζουν, γιατί όπως είναι γνωστό, όσο μας φτύνετε τόσο κολλάμε, και ξαφνικά ο Bryce όταν βλέπει να χάνει την Juli, είναι αυτός που θα κάνει τα πάντα για να την ξανακερδίσει.

Ναι, και κατά βάθος και κατά πλάτος, το Flipped είναι μια «παιδική» ταινία, αλλά από πότε αυτό είναι κακό; Η αθωότητα αλλά όχι χαζομάρα, η παιδική αγαρμποσύνη μπροστά στο άλλο φύλο, το στίγμα ενός «καθυστερημένου» συγγενή, οι κοινωνικές διαφορές και όλα αυτά στην συντηρητική δεκαετία του 60 είναι μόλις λίγα από τα ζητήματα με τα όποια ασχολείται το σενάριο, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της.

Ο Reiner αξιοποιεί πλήρως τους γλυκύτατους πρωταγωνιστές του και μας τους παρουσιάζει με τρόπο που δε μπορούμε παρά να συμπάσχουμε. Χρησιμοποιώντας την τεχνική της αναπαραγωγής της ιστορίας εναλλάξ από τα δύο παιδιά, βλέπουμε με έναν πραγματικά αστείο τρόπο το πόσο διαφορετικά σκέφτονται, αλλά και ότι μάλλον δεν αλλάζουν και ιδιαίτερα τα πράγματα όσο μεγαλώνουμε. Με έντονους παστέλ χρωματισμούς, ζωγραφίζει μια σχεδόν ουτοπική κοινωνία αφού έτσι θα πρέπει να μοιάζει μέσα από τα παιδικά μάτια.

Αλλά και τα δύο παιδιά, η 14χρονη Madeline Carroll και ο 15χρονος Callan McAuliffe είναι εξαιρετικά επιλεγμένοι ώστε να ταιριάζουν στην μικρή ουτοπία του Reiner, χωρίς να γίνονται ενοχλητικοί από την «υπερβολική ομορφιά». Εξίσου καλοί και ενήλικοι συμπρωταγωνιστές τους Rebecca De Mornay, Aidan Quinn, Penelope Ann Miller και John Mahoney. Μικρές παραφωνίες ο υπανάπτυκτος σεναριακά χαρακτήρας του Anthony Edwards και η επιτηδευμένα γλυκανάλατη μουσική που προσπάθησε να αντιγράψει την αντίστοιχη του Stand By Me αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να αποτύχει παταγωδώς.

Εντάξει, το Flipped ίσως δεν άξιζε κάποιο Όσκαρ, ίσως απλά καταλήξει μία από τις ταινίες που θα χαζεύουμε τα Κυριακάτικα μεσημέρια στη τηλεόραση αλλά δεν επιδιώκει κάτι περισσότερο και το κάνει με τον πιο ευγενικό τρόπο.

7/10